Een zondagse 'wandeling'

"Klop klop!". Mensen roepen dit hier bij het hek van het erf, zoals men in Nederland voor het huis op de bel zou drukken. Ik zit op het balkon. René, Karin en Jule staan met de fiets in de hand voor het hek. "Kom, we gaan eten bij de oma van Jule". Jule als enige Nickeriaan nodigde ons uit bij zijn familie, die iedere zondag samen komen. En dit keer mochten wij er bij zijn. Het huis is gelegen in de polders, een eindje buiten Nieuw-Nickerie. We fietsen er rustig heen, al een belevenis op zich want je ziet van alles om je heen. Daar aangekomen zit oma in de schommelstoel. Met twee ooms, een neefje, wat nichten, en een achterkleindochtertje om op te eten is het een gezellige boel. Natuurlijk is er gekookt. Ieder vult zijn bordje en zit te genieten. De boxen staan buiten met Surinaamse muziek. Moet er in Nederland niet meestal een verjaardag, feestdag of andere speciale reden zijn hiervoor? Hier gaat het puur om het samenzijn, zondag vaste prik. En dat is bij veel families zo. Nichtjes vlechten elkaars haren, het kleine meisje wordt al dansend in armen van d'r oom in slaap gewiegd. Er wordt veel gekletst, de djogo's (bierflessen) zijn inmiddels naar buiten gehaald en ook de fotoboeken zijn de revue al gepasseerd. Het Surinaamse familieleven. We zitten er een paar uurtjes en zijn zeer dankbaar voor de gastvrijheid.
In de middag stappen we op en gaan we onze fietstocht verder. Jule toont ons de polders rondom Nickerie. Hoe leuk kan een fietstocht zijn. We bezoeken het leerwerkproject van WiN en maken even een praatje met Surinder, de eigenaar die op het erf woont. We fietsen verder maar de onverharde weg blijkt toch niet te leiden naar waar we het verwachtten. Een ware survivaltocht door de diepe diepe groeven in de wegen en door half ondergelopen polder. En veel gelach natuurlijk. We moeten uiteindelijk omkeren en dezelfde weg weer terug. Vol modder komen we weer op de verharde weg en wassen we de fietsen in de sloot. We fietsen door naar het gemaal waar de watertoevoer naar de polders wordt gereguleerd en naar Manglie, de grootste rijstfabrikant van Suriname. Na 4 uren rondfietsen (op Surinaams tempo) eindigen we bij zeedijk en zitten daar nog een klein uurtje op de dijk. De muggen zijn hier momenteel gelukkig vrijwel weg dus dat is een verademing. Rond 21.00 komen we terug in Nieuw-Nickerie en eten nog een "saoto-soepje" bij de Javaan. Met z'n allen zijn we het eens dat we een fantastische dag hebben gehad.

Zomaar een dag ‘wandelen' in Suriname. En de belangrijkste vraag die men hier stelt bij dit soort dagen is of je geniet. Nergens wordt het woord genieten zo vaak gebruikt en nergens ter wereld komt het woord zo goed tot zijn recht. Genieten zoals het moet zijn.

p.s. inmiddels alweer een weekje verder. Aanstaande zondag vlieg ik alweer, komende week plaats ik nog even een update!  

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *